Επίκαιρη η "Ασφάλεια"

Το 2ο μέρος του 2ου Σεμιναρίου που πραγματοποιήθηκε το ΣΚ από την ΛΕΑΛΠΠΑ είχε σαν θέμα την Ασφάλεια στο Παραπέντε και την Ασφάλεια Πτήσεων. Το παρουσίασα εγώ, σε συνεργασία με τον Δασούκη Δημήτρη και συζήτηση όλων των παρευρισκομένων που είχαμε πολλές εμπειρίες να καταθέσουμε και να θυμηθούμε σχετικά! Λόγω της επικαιρότητας αλλά και της διαχρονικότητας του θέματος, το ανεβάζω σε μορφή παρουσίασης ppt χωρίς περισσότερη επεξεργασία. Αυτό το υλικό το έφτιαξα για τις ανάγκες του σεμιναρίου, από δικά μου διαβάσματα, σκέψεις, εμπειρίες, ενημερώσεις και αναφορές σε συγκεκριμένα σχετικά άρθρα τα οποία αναφέρω. ¨Όπως επισημαίνω και στην αρχή είναι σημειώσεις προς ανάπτυξη και συζήτηση και όχι ολοκληρωμένη θεωρητική παρουσίαση αυτού του πολύ σημαντικού κεφαλαίου της εκπαίδευσης στο Αλεξίπτωτο πλαγιάς. Τυχόν λάθη ή παραλήψεις είναι πραγματικά τυχαία :)

Tips for paragliding safety

View more presentations from GiotaR.

Women in paragliding action1-"Do men fly better?"

Do men fly better? είναι ο τίτλος μιας ανάρτησης που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό στο blog της Anja Kroll  Σε γενικές γραμμές λοιπόν, μεταφράζω τις σκέψεις της σχετικά με το θέμα.

Ναι οι άνδρες πετάνε καλύτερα! Αν φυσικά  το καλύτερο κρίνεται απο τα αποτελέσματα στους αγώνες και στην μετρήσιμη απόδοση, τότε είναι φανερό οτι εμείς οι γυναίκες δεν είμαστε τόσο καλοί πιλότοι όσο οι άνδρες.Δεν μ΄αρέσει να το λέω αυτό, αλλά τα γεγονότα μιλάνε μόνα τους και με οδήγησαν σε αυτό το συμπέρασμα.

Φυσικά μόνο το 10% των παραπεντάδων στον κόσμο είναι γυναίκες. Στους αγώνες που πετάμε μαζί με τους άνδρες τα ποσοστά είναι είναι παρόμοια. Και στους αγώνες Α Κατηγορίας PWC, FAI cat1, το ποσοστό είναι ακόμα μικρότερο.

 Τα δεδομένα

Η νίκη του Task. Με τις γυναίκες να πετούν το ίδιο δυνατά και ισάξια στους αγώνες, στατιστικά ένα στα δέκα tasks, έπρεπε να το κερδίζει γυναίκα.Αλλά αυτό δεν συμβαίνει! Και σύμφωνα με τους υπολογισμούς, λιγότερα από συνολικά 10  task σε αγώνες FAI-1 ή FAI-2, έχουν ΠΟΤΕ κερδηθεί από γυναίκες.

Νοερή προπόνηση- Πτητικά όνειρα;

Σήμερα δεν πέταξα καλά, δεν είχα καλή ψυχολογία...Έκανα αυτή ή την άλλη βλακεία...δεν είδα ...δεν κατάλαβα... δεν πρόσεξα...Όλα μέσα στο μυαλό είναι...Πόσες φορές τα έχουμε πει όλα αυτά κι άλλες πόσες τα έχουμε ακούσει να τα λένε οι φίλοι μας. 

Το άθλημά μας θεωρώ ότι είναι από τα πιο πολύπλοκα και απαιτητικά που υπάρχουν, αφού χρειάζεται ταυτόχρονο συνδυασμό και συντονισμό τόσο σωματικών- χειριστικών δεξιοτήτων όσο και διανοητικών και ψυχολογικών: για να κρατάμε την πτέρυγα "πάνω από το κεφάλι μας" αλλά ταυτόχρονα να μπορούμε να διαχειριζόμαστε το άγχος και τον φόβο να παίρνουμε και τις σωστές αποφάσεις που θα μας οδηγήσουν σε μια καλή ή όχι καλή πτήση.

Τυχαία διάβασα κάτι σχετικά με την «νοερή προπόνηση» και το πως οι αθλητές –γενικώς- την χρησιμοποιούν σαν ένα μέρος της γενικής τους προπόνησης. Εν ολίγοις: η νοερή προπόνηση αφορά μια διανοητική δραστηριότητα, χωρίς φανερή εξωτερική κίνηση. Είναι η κατάκτηση και χρήση διανοητικών εργαλείων που η εφαρμογή τους στοχεύει στην βελτίωση της εκμάθησης και εκτέλεσης κινητικών και αντιληπτικών δεξιοτήτων αλλά και στην καλύτερη ψυχολογική προετοιμασία του αθλητή, δηλ στην δημιουργία ενός καλού / θετικού, ψυχολογικού προφίλ. Αυτές οι διανοητικές - ψυχολογικές δεξιότητες πρέπει να αναπτύσσονται συγχρόνως με τις φυσικές-κινητικές  δεξιότητες, διαφορετικά δημιουργείται «ανισότητα»:  συχνά ο αθλητής δεν μπορεί να ανταποκριθεί συναισθηματικά και να χειριστεί αποτελεσματικά αυτό που βιολογικά μπορεί να κάνει.

Με αφορμή αυτά αναρωτήθηκα: «πόσο εμείς οι παραπεντάδες χρησιμοποιούμε αυτή την γνώση- την τεχνική- για να πετύχουμε ένα καλό ψυχολογικό υπόβαθρο που είναι απαραίτητο σε κάθε μας πτήση- καθημερινή, αγωνιστική ή ότι άλλο- και γενικά στην βελτίωση της πτητικής μας δραστηριότητας;» Κι έτσι γράφω κάποιες σκέψεις μου...

Η νοερή προπόνηση μοιάζει να είναι πιο σύνθετη και πολύπλοκη για τους αθλητές του παραπέντε, γιατί ο πιλότος στην πτήση του δεν εκτελεί μια συγκεκριμένη  ρουτίνα κινήσεων, σε ένα σταθερό περιβάλλον, αλλά πολλοί παράγοντες παρεμβάλλονται και απαιτούν συνεχή αξιολόγηση και λήψη αποφάσεων.

Τι θα μπορούσε να είναι η νοερή προπόνηση για τους παραπεντάδες;

....Για την βελτίωση χειρισμού και handling, ελέγχου της πτέρυγας:

Η νοερή εκτέλεση ασκήσεων όπως τραβήγματα ιμάντων, πίεση φρένων στροφές, big ears, φουλ στολ , spiral, B-line κτλ...κτλ... σε αναβίωση όσων έχουμε κάνει ή να φανταστούμε ότι τα εκτελούμε μετά από θεωρητική μελέτη της διαδικασίας ή παρακολούθησή τους σε video ή ζωντανά, όμως  με εμάς πρωταγωνιστές. Δηλ έτσι δημιουργούμε οπτικές, κιναισθητικές ή και ακουστικές εικόνες, τις οποίες βιώνουμε στην φαντασία μας σαν κίνηση σαν αίσθηση και σαν συναίσθημα.

…Για την βελτίωση της πτητικής δραστηριότητας και του επιπέδου των πτήσεων:

Nα σκεφτόμαστε- αναβιώνουμε- εικόνες- στιγμές- κάποιας πτήσης, τις κινήσεις μας, τοhandling, την αίσθηση στον αέρα, τα συναισθήματα, τις παρατηρήσεις, τις επιλογές, τις αποφάσεις μας κτλ, καταφέρνουμε να μεταπηδάμε σε ένα 2^ο  επίπεδο επεξεργασίας και ανάλυσης, σε μια χωροχρονική απόσταση  που μας επιτρέπει να εστιάσουμε σε λεπτομέρειες, τις οποίες θέλουμε να βελτιώσουμε ή σε λάθη που θέλουμε να διορθώσουμε. Ανακαλώντας όλες αυτές τις εικόνες/ σκέψεις  στο μυαλό μας, μπορούμε να εμπλουτίσουμε την πτητική μας δραστηριότητα Μυαλό και σώμα γίνονται ένα, συνεπικουρώντας στη μεγαλύτερη εξειδίκευση σχετικά με τον τρόπο που πετάμε, καλύτερη συνειδητοποίηση της όλης μας δράσης, το βίωμα γίνεται γνώση.

Φυσικά το περιεχόμενο και η συνθετότητα μιας νοερής προπόνησης διαφοροποιείται  για κάθε επίπεδο πιλότου, ανάλογα με την προσωπικότητα, τους στόχους και τις εμπειρίες του. Κι ενώ ένας αρχάριος μπορεί να προπονείται νοερά στο handling το τράβηγμα φρένων για την στροφή τα big ears ή του ιμάντα για ένα asymmetric front collapse, ένας πιλότος XC  μπορεί να καταστρώνει νοερά ολόκληρες πτήσεις και να εξασκείται στην παρακολούθηση του ουρανού και του εδάφους, ένας  πιλότος αγώνων να «ζεί» ένα θερμικάρισμα με άλλους 100, την αγωνία ενός low save, ή του final glide...ή... ή... ή...για τον καθένα μας τόσα πολλά και διαφορετικά, ανάλογα με το τι θέλει και το που στοχεύει.

Ένας φίλος μου λέει: «αν δεν ονειρεύεσαι το βράδυ ότι πετάς, πώς να έρθεις να πετάξεις;;» Το να πετάω είναι η πραγματοποίηση ενός ονείρου που ομορφαίνει την ζωή μου. Και πολλών άλλων, φαντάζομαι.

Με"όνειρα"-νοερά- λοιπόν...και φαντασία... προπονηθείτε.... και θα ομορφύνει και η...πτητική μας ζωή! 

Καληνύχτα...

κανονισμοί αλλά και ατομική ευθύνη

Οι κανονισμοί συχνά χρειάζονται  επανεξέταση, συνεχή αξιολόγηση και αναθεώρηση, και με τέτοιο μάτι πρέπει να τους βλέπουμε, ως κάτι εξελίξιμο και εν δυμάμη χρηστικό, προκειμένου να συνεχίζουν να είναι επαρκείς και να καλύπτουν τους στόχους μας.

Αν στους αγώνες - ή εκτός- γίνονται ατυχήματα δεν σταματάμε να πετάμε ή σταματάμε τους αγώνες-"πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι".

Και ο πιο καλός  κανονισμός και καθε είδους μέτρο-νόμος- μηχανισμός- που δηνιουργείταιγια να ασκήσει στους πιλότους εξωτερικό έλεγχο, δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικός, αν δεν υπάρχει υψηλό επίπεδο  εσωτερικού έλεγχου, που ασκεί ο ίδιος ο πιλότος στον εαυτό του. Πολύ σημαντική είναι η αυτογνωσία που έχει ο καθένας και πόσο συνειδητά ή όχι τοποθετεί τον εαυτό του σε κάθε δράση- και φαίνεται στο αν  αυτά που πράττουμε συμφωνούν με αυτά που λέμε. Αν για κάθε τι που μας συμβαίνει, αβασάνιστα, φορτώνουμε αλλού τις ευθύνες, αξίζει να προβληματιστούμε...

Ο καθένας μας πρέπει να αναλογίζεται- πολύ συχνά- και να ελέγχει, τις δικές του μεμονωμένες ευθύνες, που έχει για κάθε τι που κάνει ή παθαίνει και πως συμπεριφέρεται σε κάθε πλαίσιο που βρίσκεται. Αυτό καλλιεργείται με συστηματική προσωπική εργασία, με συνεχές "διάβασμα" του εαυτού μας και των άλλων. Αναλύοντας τα συμβάντα καλά ή κακά, τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας , σε εσωτερικό μονόλογο αλλά και επικοινωνώντας με τους άλλους για αυτά και αναλύοντας το πως και το γιατί τους. Δύσκολο αυτό εεε; Πολύ δύσκολο. 

Μια ακόμα διάσταση στον τρόπο που σκέφτεται ο πιλότος, αναγκαστικά αγγίζει και το θέμα της εκπαίδευσής του και της φιλοσοφίας των εκπαιδευτών- προπονητών του αθλήματος: Αυτοί είναι οι πρώτοι υπεύθυνοι για το πως"θα δει το πράγμα" ο μελλοντικός πιλότος παραπέντε και τι στάση θα κρατήσει. Αυτός θα εμψυχώσει την ασφάλεια και τους στόχους της πτήσης, το νόημα σε πτήσεις αγωνιστικές αναψυχής ή οτιδήποτε. Και το θέμα δεν είναι να του μάθει τους κανόνες ή να του αναπτύξει τον φόβο αλλά να του δείξει αυτό που έλεγα πριν: την αξια του αυτοέλεγχου και του εσωτερικού condrol και επιπλέον, τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση: το παραπέντε δεν είναι όσο εύκολο όσο φαίνεται, έχει κινδύνους και παγίδες αλλά είναι πάρα πολύ ωραίο να πετάς ελέυθερος στον ουρανό, σαν τα πουλιά. Περιορισμοί υπάρχουν πάντα, φυσικοί και πρακτικοί, και πρέπει να τους αναγνωρίζουμε να τους αποδεχόμαστε και να τους σεβόμαστε. Η αλήθεια είναι αυτή και έτσι πρέπει να λέγεται- ακόμα κι αν ο μαθητής τελικά "την κάνει"  και φύγει. Αυτό είναι μέρος της ατομικής ευθύνης του εκπαιδευτή.

Πόσο ελεύθεροι τελικά είμαστε όσοι πετάμε; Και πόσο δέσμιοι της παρέας... του γόητρου... της εικόνας-είναι μόνο μια απάτη, που λέει και το τραγούδι-, του εγωισμού μας, της επανάστασής μας ακόμα -ακόμα...