Who's Flying NOW? Πιλότοι που πετάνε ΤΩΡΑ!!!!

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Adiós 2011! "Μια αστραπή η ζωή μας ... μα προλαβαίνουμε" (Ν.Κ)

Ο μεγάλος  Ν. Καζαντζάκης, με εμπνέει φέτος για όσα θέλω να ευχηθώ σε μένα την οικογένειά μου και σε όλους τους εκλεκτούς φίλους, συναθλητές, συνεργάτες, συνανθρώπους μου.

 "Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, 
ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα”



Εύχομαι το 2012 όλοι μας να βρούμε τα χρώματα
να ξεθάψουμε τα πινέλα και μπορέσουμε να ζωγραφίσουμε μια πραγματικότητα 
θετική, αισιόδοξη, ελεύθερη, φιλόδοξη! 
Να έχουμε καλές και ειρηνικές πτήσεις και επιτυχημένους στόχους!
Να σχεδιάσουμε την ζωή μας έτσι, που να χωράει μέσα της 
την χαρά, το γέλιο, την θετική ροή! 

Κι ας φαίνεται δύσκολο ή ακατόρθωτο με όσα τώρα τελευταία ζούμε:
 "Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα..." 
Εύχομαι, Αντοχή και Δύναμη...
 "...Πολλά κεφάλια θα σπάσουν...
... Ελπίδα και Πίστη....
 "....Μα κάποια στιγμή θα σπάσουν και τα σίδερα"

Καλή και δυνατή χρονιά με υγεία, αγάπη και όνειρα που θα βγουν αληθινά!!!!!!

GTR



Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Από την Νεραϊδοράχη

 Μετά από πολύ καιρό αναμονής (να "κάνει" ο καιρός) επιτέλους μπορέσαμε να πάμε για πτήση στα Καλάβρυτα και να απογειωθούμε από ένα πραγματικά πολύ ψηλό σημείο στην Στύγα ~στα 2340, στην Νεραιδοράχη, δίπλα ακριβώς από το αστεροσκοπείο Αρίσταρχος του Χελμού .  Η διαδρομή από τα Καλάβρυτα για επάνω ήταν πολύ άνετη, σε καλό χωματόδρομο και η θέα από ψηλά εννοείται ότι μας έκοψε την ανάσα!!!!

 Η πτήση μπορεί να μην κράτησε πάρα πολύ αλλά όλη η εναέρια πορεία προς την Βελιά και την πεδιάδα των Λουσών ήταν σίγουρα απολαυστική για όλες τις αισθήσεις και για την εποχή τα είχε όλα: Δυναμικό ως το  "Αυγό" και κει θερμικάρισμα μέσα στην "αχνούρα" που δημιουργούσε το θερμικό, ξεκόλλημα το "μπουλούκι" προς Βελιά και πολύ ανεμοπορία πάνω από τις κεραίες , δοκιμές για "ξεκόλλημα" προς τα δυτικά, ακόμα και low save από τα χαμηλά λοφάκια κτλ κτλ... 
Ήταν μια τέλεια μέρα για την εποχή και την περιοχή, με πολύ καλή πτητική παρέα!!!Το πάθος όλων όσων πετάξαμε μαζί, για μια πτήση στην περιοχή, εκπληρώθηκε με το καλύτερο τρόπο και γεμίσαμε τις μπαταρίες για την εβδομάδα. Όταν προσγειώθηκα σκέφτηκα αυτό που λέει ένας φίλος παραπεντάς, ότι "καλύτερος πιλότος είναι αυτός με το μεγαλύτερο χαμόγελο μετά την πτήση". Το Σάββατο ήμασταν όλοι οι καλύτεροι πιλότοι!!!!Ως συνήθως, λόγω της λαχτάρας και βιασύνης για το φιλόδοξο σχέδιο δεν είχαμε μαζί φωτογραφικές μηχανές, κάτι λίγες φωτό τραβήχτηκαν (αυτή είναι του Γιάννη, Μπ.) αλλά και ένα βιντεάκι από τον Δημήτρη Κ. που αναμένουμε να ανεβεί σύντομα...



Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

In & out

Μέσα κι έξω από τον παραπεντοχώρο τόσο καιρό, νιώθω "σαν να μην πέρασε μια μέρα" και ότι η τρίμηνη απουσία από τον αέρα δεν επηρέασε καθόλου την αεροβιότητα μου. Έχω λείψει και πολύ περισσότερο (9μηνο) για να τον Βασίλη...:):) Είναι έτσι ή αυτό που νιώθω είναι απλά μια ψευδαίσθηση;;;; Θα το μάθω σύντομα, στην πρώτη φθινοπωρινή πτήση....
Πάντως τόσο καιρό "εδάφους -εδάφους" αλλά όχι εκτός παραπεντοδράσης, κάθε άλλου επίγειου  τύπου...(χαχα!!!) μάζεψα μπόλικο υλικό για αναρτήσεις!! Ευτυχώς τίποτε στην εξέλιξη των μετά το "κρασ" μηνών  δεν με εμπόδισε να πάω Έδεσσα στο πρωτάθλημα, στα Καλοκαιρινά Beach Parties and Air Festivals,  από όπου "έκλεψα" εικόνες και ωραίες στιγμές. Στην πραγματικότητα μαζί με την καθημερινότητα των διακοπών και κάποια διαβάσματα για το σχολείο δεν είχα καθόλου χρόνο να κάτσω για δουλειά στο PC. Τώρα όμως...καλοκαίρι τέλος...Αρχίζω σιγά σιγά το "σουλούπωμα" του μπλοκ μου και ξανακοιτάζω όλο αυτό το υλικό των καλοκαιρινών αναμνήσεων για να δω τι και πως θα μοιραστώ μέσα απο τις σελίδες μου...Άρχισα αλλαγές από την φωτό (Σαντομεράκι, φουλ άνοιξη!!)έτσι για να ετοιμάζομαι σιγά σιγά να ξανακουβαλήσω την πτέρυγα και να την στρώσω σε απογείωση...:):)


Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

The H(uman)-Factor Ο Ανθρώπινος Παράγοντας

Είπα να γράψω για τον αγώνα ακριβείας αλλά σκεφτόμουν τα σχετικά με τα ατυχήματα και τους κατα καιρούς προβληματισμούς και αναλύσεις που κάνουμε. Εξετάζουμε συνήθως τις συνθήκες- το πλαίσιο- το υλικό αλλά και τον Ανθρώπινο Παράγοντα, που τις πιο πολλές φορές φαίνεται να είναι και ο καθοριστικότερος. Ειδικά στην δική μου περίπτωση είναι κυρίαρχος μιας και δεν τίθεται θέμα υλικού ή πλαισίου, αν και πολλοί φίλοι έχουν την γνώμη ότι το γεγονός ότι υπήρχε "στόχος" έπαιξε σημαντικά αρνητικό ρόλο. Όπως όμως το σκέφτομαι εγώ αυτός ο παράγοντας είναι δευτερογενής. Γιατί "ζορισμένες" προσγειώσεις σε άγνωστες και πολύ μικρές δύσκολες περιοχές είναι στο πρόγραμμα ακόμα και σε πτήσεις XC ή αγωνιστικές. Και έχω κάνει κι εγώ πάρα πολλές φορές χωρίς να διακινδυνέψω σε τίποτε.
Η κοινή λογική και η τεχνική γνώση, είναι διαφανής: ξέρουμε ότι η πτέρυγα απο μόνη της δεν στολάρει, αν τραβήξεις πολλά φρένα προκαλείς στολ. Όμως για κάποιους λόγους, αυτή η κοινή λογική και γνώση δεν έχει καμιά υπόσταση σε κάποιες στιγμές. Εγώ αυτό θα όριζα ως "Ανθρώπινο Παράγοντα" αυτό το ακαθόριστο (προσωπικό) αίτιο που αποδυναμώνει την γνώση, κρύβει την λογική, "παραλύει" τις αντιδράσεις εμποδίζει την λήψη σωστής απόφασης και οδηγεί στον λάθος χειρισμό, στο αδικαιολόγητο που όλοι σου καταλογίζουν, ακόμη και ο εαυτός σου (καλά.... πως το κανες αυτό...)
Φυσικά αν το καλοψάξεις θα βρεις αίτια που ενισχύουν τον ανθρώπινο παράγοντα: το στρες, η διασπασμένη προσοχή, η υπερεμπιστοσύνη στις ικανότητες, η εστίαση της προσοχής σε λάθος κατεύθυνση (αυτό που λέω "κλείδωμα") ή άλλες ψυχοσωματικές λειτουργίες.  Κι εγώ εκείνο το πρωινό δεν είχα ξεκινήσει καθόλου καλά.  Η αλήθεια είναι αυτή, καθόλου καλά. Αλλά επειδή θεωρώ τον εαυτό μου "τέρας αυτοκυριαρχίας" νόμιζα οτι έχω τον έλεγχο.Τελικά δεν τον είχα, δεν ήμουν τόσο "εκεί" όσο έπρεπε να είμαι. Έπρεπε να δώσω πιο πολύ χρόνο στον εαυτό μου να ηρεμήσει απο αυτό που με απασχολούσε, πριν ξεκινήσω να πετάω στον αγώνα. Η πλήρης ψυχολογική συμμετοχή  και η συγκέντρωση είναι πολύ σημαντική, ειδικά σε τέτοιου είδους επιδόσεις, όπως το ακριβείας που πας κατευθείαν στην προσγείωση.
Στον αγώνα, παρόλο το ατύχημα πήρα την 3η θέση. Δεν ήξερα τις επιδόσεις μου στο σύνολο των συναθλητών που συμμετείχαν, δεν πιέστηκα για ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Ο στόχος μου από την συμμετοχή μου στον αγώνα είχε επιτευχθεί πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας (στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος) : να συμμετέχω στην ΕΟ 2012 και αυτό το είχα εξασφαλίσει ως η μοναδική γυναίκα συμμετέχουσα. Δεν είχα καν βλέψεις για καλή θέση στην γενική κατάταξη, ποτέ δεν ζορίστηκα για αυτό και όσοι ήταν κοντά μου το ξέρουν. Φυσικά ήμουν πολύ ευχαριστημένη από τις επιδόσεις μου αφού ποτέ δεν βγήκα εκτός στόχου και με απασχόλησαν κάποια θέματα τεχνικής στην προσέγγισή μου, που μου στέρησαν 2-3 φορές πολύ καλή βαθμολογία(το ακούμπημα του καθίσματος πριν την πτέρυγα και το χάσιμο της ισορροπίας κατά το πάτημα.)  Μάλιστα, με πολύ σύνεση, το συζητούσα με τους συναθλητές μου ότι "αυτό πρέπει να το κάνω έτσι" γιατί είναι τεχνικά πιο σωστό,  αλλά ο αγώνας δεν είναι καλή ευκαιρία για να δοκιμάσεις ή να αλλάξεις κάτι στο στυλ σου, αυτό έχει κινδύνους, θα το έκανα προπόνηση εκτός αγώνα. Τόσο προσανατολισμένη στην ασφάλεια ήμουν. Δεν έχω καμιά αμφιβολία για αυτό και καμιά ενοχή για τα στάνταρ ασφάλειας που διατυμπανίζω ότι έχω.
Δεν φταίει ο αγώνας, εγώ δεν ήμουν "σωστή" αθλήτρια την συγκεκριμένη μέρα. Επειδή είχα ξεκινήσει με πολλά νεύρα, χρειαζόμουν απευαισθητοποίηση και χρόνο, κάτι που δεν έκανα. Και το "βρήκα μπροστά μου" γιατί όταν χρειάστηκα το μυαλό μου και το 100% μου, δεν το είχα.
Ο αγώνας ακριβείας είναι ένα ωραίος αγώνας. Ο παραπεντοκόσμος τον απορρίπτει γενικώς κάποιοι θεωρούν ότι δεν έχει σχέση με μας αφού απαιτεί τεχνικές πτώσης και όχι πτήσης. Αυτό είναι εν μέρει σωστό αλλά από την άλλη είναι ένα πολύ συγγενές αγώνισμα και έχει και ενδιαφέρον και θέαμα. Και κάποιους τους εκφράζει. Στο κάτω της γραφής η προσγείωση είναι το τέλος μιας οποιασδήποτε πτήσης είναι μέρος της δράσης μας και μάλιστα σημείο αιχμής, από άποψη ασφάλειας, όσο και η απογείωση.
Αυτές είναι οι σκέψεις μου για τις πραγματικές διαστάσεις του ατυχήματός μου: τίποτα πρωτότυπο και καθόλα συνηθισμένο το να την "πατήσει" στον αγώνα ακόμα κι ένας έμπειρος αθλητής αν ο ανθρώπινος παράγοντας για Χ...Ψ λόγους μεγεθυνθεί και χαθεί το self control. Η πτήση και ο αγώνας είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και το πιο σωστό είναι να εργαστούμε (προσωπικά ή ομαδικά ) προς την σωστή αγωνιστική και ψυχολογική προετοιμασία του αθλητή, με σοβαρότητα. Η απλοποίηση και γενίκευση των αιτίων, η αποκήρυξη των αγώνων ή του αθλήματος είναι απλά επιχειρήματα που θα έπειθαν την μαμά μου (που μου λέει να μην ξαναπετάξω) αλλά όχι έναν λάτρη του σπόρ! Καλή μας συνέχεια!


Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Βirds can also "stall & crush"

   "Καθιστή...."κάτι...(αρκούδα... πουλάδα....πολυθρόνα....ή ξέρω γω τι άλλο...) αποκλείεται να με βάφτιζαν αυτές τις μέρες, αν ήμουν Ινδιάνα. Γιατί η καθιστή θέση, μου είναι η δυσκολότερη ακόμα, τώρα που αναρρώνω από το χειρουργείο σπονδυλοδεσίας και κυφοπλαστικής, στον Θ12 μου.
   Το έπαθα πριν από 10 μέρες. "Στόλαρα" στην προσγείωση. Το χειρούργησα στο 2ο 24ωρο, 12 ώρες μετά το χειρουργείο περπατούσα, 1,5 μέρα μετά πήγα σπίτι μου και όλα προχωρούν με ταχύ ρυθμό προς την πλήρη αποκατάσταση.Περπατάω ανεβοκατεβαίνω σκάλες, κάνω και κάποιες δουλειές.       Όμως ακόμα κοιμάμαι πολλές ώρες και περιμένω το σώμα να κάνει αυτό που πρέπει, με τα καινούρια εξαρτήματα που του επέβαλα. Σιδερένια, ατσαλένια και τσιμεντωμένη. Ο ασταθής μου σπόνδυλος είναι πια πολύ πολύ σταθερός.
    Φυσικά η επιλογή του χειρουργείου ήταν μονόδρομος για μένα, παρ΄ όλες τις αρχικές συστάσεις ακινησίας και συντηρητικής αποκατάστασης. Δεν είμαι συντηρητική, δεν άντεχα το ξάπλα, κυρίως δεν "έπαιζα" ζαριά την πλήρη με την "ντεμί" αποκατάσταση. Θέλω να γίνω γρήγορα καλά και να συνεχίσω. Ότι έγινε έγινε, το γεγονός ήταν μπροστά μου, τα δεδομένα μου πολύ -πολύ θετικά, αφού δεν υπήρχε στο χτύπημα νευρολογική σημειολογία. Το "παραλίγο να"...ή "τι θα γινόταν αν"... δεν με απασχόλησε καθόλου, δε θα με βοηθούσε να αντιμετωπίσω τα πράγματα.
   Με ορθολογική ματιά, ζήτησα να μεταφερθώ από την Άρτα, στην Πάτρα, στον Άγιο Ανδρέα, εκεί με περίμενε τοπ ορθοπεδικός της σπονδυλικής στήλης, και πολύ καλοί φίλοι επαγγελματίες και γνώστες του αντικειμένου,  πήρα μια πλήρη εικόνα της κατάστασής μου -κάτι που δεν είχα έως τότε, ομολογουμένως-  διατήρησα πολύ καλή διάθεση και ηθικό και μέσα σε μια ώρα υπέγραψα τα χαρτιά για το χειρουργείο. Για την οικογένειά μου ήταν ξαφνική αυτή η τροπή και δεν υπήρχε χρόνος να συμμετέχουν στην απόφαση. Έτσι βρέθηκαν προ ειλημμένων αποφάσεων και ήταν όλοι κοντά μου όταν βγήκα από ένα σχετικά σύντομο- 1,5-2 ώρες- χειρουργείο. Μικρή τομή- μεγάλο χειρουργείο μου είπαν. Μικρό το κακό για μια μεγάλη βλακεία, είπα κι εγώ...
      Τελικά το να κάνω την λάθος κίνηση και να στολάρω την πτέρυγα αρκετά μέτρα πάνω από το έδαφος δεν ήταν ούτε δύσκολο και καθόλου απίθανο να μου συμβεί κι εμένα μετά από τόσα χρόνια πτήσεων. Όταν παίζεις ένα παιχνίδι όλα μπορεί να συμβούν και τα ατυχήματα είναι τόσο κοντά στην άκρη μιας πολύ λεπτής κλωστής....Αυτό ακριβώς ένιωσα... την λεπτότητα... την στιγμιαία διαφορά της διαχωριστικής γραμμής που κάνει μια συνηθισμένη προσγείωση, ατύχημα στην προσγείωση.
    Θυμάμαι πάρα πολύ καλά τα πάντα.  Πόσο πολύ φρέναρα, την κόντρα ένταση, το διπλοτύλιγμα των φρένων όλα... Δεν υπάρχει στο δικό μου ατύχημα ούτε αστάθμητος παράγοντας ούτε ατυχία ούτε κάτι μη υπολογίσιμο. Ήταν μια μαθηματική πράξη 1+1=2... φρένα+ φρένα+ φρένα =stall. Αυτό που συνειδητοποίησα, είναι ο αστάθμητος παράγοντας του εαυτού μου και το να "κλειδώνω" σε μια λάθος ενέργεια και να την ολοκληρώνω κιόλας...
   Μια ελάχιστη επαναφορά να είχα κάνει στην πίεση, λίγο να είχα αφήσει τα φρένα θα προχωρούσα μπροστά. Αλλά δεν το έκανα. Από κάποιο σημείο και μετά τα χέρια δεν πάνε πάνω, έχει αρχίσει το "προς τα πίσω" τράβηγμα και κολυμπάς στον αέρα.
   Μου κόπηκε η ανάσα και δάγκωσα και λίγο την γλώσσα μου πέφτοντας με την πλάτη και ψιλοαριστερά,(άρχιζα να σπινάρω μάλλον) και όταν έσκασα κάτω άρχισε το βρίσιμο. Κλασσικό ξόρκι, αλλά μετά την βλακεία, δεν πιάνει. Υπερκινητικότητα, πολυλογία και δοκιμή των δυνάμεων μου, εντάξει τα κουνούσα όλα και ήθελα να σηκωθώ αλλά δεν μπορούσα, ήξερα ότι είχα χτυπήσει. Αλλά δεν πονούσα κι αυτό ήταν καλό.
  Είχα την τύχη να είναι κοντά μου άνθρωποι -γνώστες  που με βοήθησαν πολύ σημαντικά αυτές τις πρώτες στιγμές: ο Παναγιώτης Σαβελώνας είναι οδηγός ΕΚΑΒ και έχει διακομίσει πολλά παρόμοια περιστατικά, η Ελπίδα Γιώτη, προϊσταμένη σε τμήμα του νοσοκομείου της Άρτας παρ όλη την κατάσταση της εγκυμοσύνης της με συνόδευσε στο νοσοκομείο και όλες οι εξετάσεις έγιναν σε συντομότατο χρόνο. Έτσι πολύ θετικά είχε ξεκινήσει η αντιμετώπιση του ατυχήματός μου.
   Και θετικά συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα στην Πάτρα και είχα το πολύ καλό αποτέλεσμα που έχω σήμερα. Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους τους φίλους που μου συμπαραστάθηκαν στην Άρτα και μου κράτησαν παρέα ως αργά το βράδυ και ιδιαιτέρως την αδελφή μου που έτρεξε κοντά μου από το Αγρίνιο-αφού ο Δημήτρης έπρεπε να επιστρέψει στην Αθήνα-την Ελπίδα και τον Γιώργο Τάτση που βοήθησαν σε τόσα και τόσα πρακτικά θέματα που είχα να τακτοποιήσω στο νοσοκομείο της Άρτας.
   Στην Πάτρα τώρα ήμουν  "εντός έδρας" όλη η παραπεντοοικογένεια ήταν κοντά μου. Σας ευχαριστώ όλους. Αλλά χωρίς τις συμβουλές και την καθοδήγηση του Γιάννη Ποταμούση, τα πράγματα δεν θα είχαν τρέξει τόσο καλά για μένα. Πολλά πολλά ευχαριστώ,riverman. Πολύ σύντομα θα τα πούμε στο βουνό, τον φυσικό μας χώρο. Για λίγο καιρό θα κάνω "parawhatcing" για να μάθω να μην στολάρω στα χωράφια. Η Άρτα έχει νερά, δεν χρειαζόταν να ανοίξω κι άλλα πηγάδια...
Πω πω...κατάφερα να μείνω καθιστή αρκετά σήμερα....μεγάλη πρόοδος...Αύριο θα γράψω για τον αγώνα ακριβείας που συμμετείχα όταν έγινε το ατύχημα, περνούσα τόσο ωραία... 

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Greek Paragliding Championship 2011 FAI2 EVENT Regisrtation open

 Στο http://www.patras-paragliding.gr/race/kalentzi11/prosklisi%20INFO.html πληροφορίες και αιτήσεις εγγραφών για τον 1ο Τριήμερο Αγώνα Πρωταθλήματος Αποστάσεων Αλ Πλαγιάς 2011.
Στο τέλος της άνοιξης, με την διοργάνωση αυτή ανοίγει η αυλαία του φετινού πρωταθλήματος στο Καλέντζι που ανήκει πια στον ευρύτερο Δήμο Ερυμάνθου.
Με την ελπίδα ότι ο καιρός θα είναι με το μέρος μας, πιστεύω ότι όλα τα άλλα εμπόδια μπορούν να ξεπεραστούν και να έχουμε ένα πολύ καλό αγωνιστικό αποτέλεσμα! Εν μέσω δύσκολων καιρών και γενικότερης κρίσης όλοι προσπαθούμε να μην εγκαταλείψουμε την αγωνιστικότητα και τους στόχους μας ....

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

Τα... SOS για τις εξετάσεις.


Η αρχή της άνοιξης είναι εξεταστική περίοδος για την απόκτηση διπλώματος.
Όσοι πιλότοι θέλουν να συμμετέχουν πρέπει να είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι για να αντεπεξέλθουν στα 3 ΣΚΕΛΗ των εξετάσεων: ΓΡΑΠΤΟ-ΠΡΟΦΟΡΙΚΟ- ΠΡΑΚΤΙΚΟ μέρος ,που αντιστοιχεί στο επίπεδό τους.

Έχοντας συμμετέχει σε διάφορες εξεταστικές ως εξεταζόμενη αλλά και στην διοργάνωσή τους,  έχω δει και ακούσει πολλά και διάφορα.... παράπονα, γκρίνιες, παράλογες απαιτήσεις, ή άλλα, που επί το πλείστον πηγάζουν από την πλημμελή-  έως χείριστη- ενημέρωση για τον ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ ΕΞΕΤΑΣΗΣ και τις απαιτήσεις του, τόσο για την  προετοιμασία όσο και για την εξέταση.

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

Birds Can Fly...Greek Women in paragliding action!!!

1η Πανελλήνια ...διαδικτυακή Συνάντηση Παραπεντιστριών σε μια ανάρτηση...
Greek Women in Paragliding Action
Εννέα αέρινες κυρίες-πιλότοι που πετούν ενεργά σήμερα με παραπέντε, στην Ελλάδα, απάντησαν στο κάλεσμά μου και στέλνοντας φωτογραφίες και κείμενο, συναντιούνται σήμερα εδώ, στο blog μου, για μια αποκλειστική παρουσίαση του παραπεντίστικου εαυτού τους. Είμαστε λοιπόν λίγες (δέκα μαζί με μένα) αλλά σπουδαίες, γιατί αγαπάμε φανατικά την ελεύθερη  πτήση και  διεκδικώντας ένα κομματάκι του γενικώς ...ανδροκρατούμενου ...ουρανού,  κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα!!!!  Birds Can Fly...
Πάμεεεεεεε...!!!!!!
Μαρία Θεοδώρου, (Θεσσαλονίκη) " A high record woman" 
"Πετάω από τον Ιούνιο του 2006, μου άρεσαν πολύ από την αρχή οι αποστάσεις (ασχετα αν δεν τα καταφέρνω :P). 

Στην πορεία αγάπησα εξίσου το να "ξύνω" το ίδιο πουρνάρι στον Προφήτη επί μία ώρα για να κερδίσω ένα μέτρο, να ακολουθώ τα πουλιά όσο μπορώ και να βλέπω πως πετάνε... 
Τις τσουλήθρες με φίλους σε εξαιρετικά ευσταθείς συνθήκες και επικές 
στιγμές γέλιου στην προσπάθεια μας να απογειωθούμε... 
Να παρατηρώ πως αλλάζει η μέρα,οι συνθήκες, τα σύννεφα ακόμη και όταν δεν πετάω. Τα πανεμορφα χρώματα στον ουρανό και στη γη από ψηλά που έχουμε δει. Και κυρίως την αίσθηση οτι εκεί πάνω υπάρχεις μόνο εσύ και η φύση..."
Φυσικά η Μαρία είναι πολύ ταπεινή  στην παρουσίαση του εαυτού της γιατί στην πραγματικότητα είναι μια " high record woman", αφού  κατέχει το Πανελλήνιο ρεκόρ ύψους με Αλεξίπτωτο Πλαγιάς από τις 21 Ιουλίου 2007,  4,082 μέτρα, ύψος που αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ ανδρών και γυναικών!!! Στην ίδια πτήση η Μαρία κατέρριψε και το ελληνικό γυναικείο ρεκόρ απόστασης (cross country) με 79,2 χιλιόμετρα.!!!!!! http://www.tovivlio.gr/index.php?article=31.                                                                                                                                                    
Ελένη Πελέκη ( Αγρίνιο) "έχε το νου σου, έρχομαι" 

"Απειλητικά" ... λάτρης της πτήσης, από κούνια, η Ελένη, γράφει...."Πετάω από 01/04/2006 (πρωταπριλιά... τυχαίο? δε νομίζω!). Έχω εκπαιδευτεί από τον Ιωακείμ Σκόνδρα.Κίνητρο: τα συναισθήματα που νιώθω όταν πετάω (ελευθερία, δέος, ηρεμία, κάποιες φορές φόβος που συνοδεύεται με επανεκτίμηση της μεγάλης αξίας της ζωής και της κάθε στιγμής). 


Το παραπέντε είναι η πιο ωραία δραστηριότητα από όσες έχω δοκιμάσει. Φράσεις που με εκφράζουν,μεταφορικά και κυριολεκτικά (στίχοι από το τραγούδι του Αγγελάκα  "Σιγά μην κλάψω"):                             
   "Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.

Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω"


Σιγά μην.... δεν το πιστέψουμε.... βλέποντας την φωτογραφίας της... πεισματάρας μπουμπούς να κουβαλάει το αεροπλανάκι της ,,,,, Από μικρή είχε πείσμα και κλίση στα εναέρια παιχνίδια !!!!!

Γιώτα Ραπάνου, (Πάτρα) " μ΄αρέσει να κοιτάω ψηλά...."


"...ξεκίνησα το '98, στην Λέσχη Αλεξιπτώτου Πλαγιάς Πάτρας με εκπαιδευτές Δασούκη και  Μπάλλα αλλά και πολλούς άλλους, παλιούς και νέους που μας βοηθούσαν κάθε στιγμή! Δεν το είχα δει,ούτε σκεφτεί, να το κάνω νωρίτερα, ο Δημήτρης και διάφοροι φίλοι που το είδαν και ενδιαφέρθηκαν πρώτοι, με παρέσυραν.Ως τότε κάναμε σκι στο βουνό και στην θάλασσα και γενικώς όλο και με κάτι αθλητικό ασχολούμασταν.
Από τότε όμως που πέταξα, όλα τα άλλα σχεδόν τελείωσαν και  έγινα φανατική!!! Το παραπέντε είναι το "ψώνιο" μου. 
 Παρόλα τα εμπόδια και τις... αναγκαστικές αποχές  (ατύχημα,,, εγκυμοσύνη κτλ..)έχω σχεδόν  συμπληρώσει τα 13 χρόνια και συνεχίζω  ακάθεκτη δουλεύοντας σκληρά  για να αποκτήσω όσο το δυνατόν περισσότερη γνώση και εμπειρία, να κάνω πολλές και καλές πτήσεις και να προσφέρω  όπου και όπως μπορώ!!!! Πάω σε αγώνες και συναντήσεις σε όλη την Ελλάδα και το όνειρό μου είναι να καταφέρω να βγω και στο εξωτερικό!!"
Είναι για μένα ένα σημαντικό κομμάτι που μου προσφέρει μοναδικές στιγμές και τόσες ευκαιρίες για μια πραγματικά συναρπαστική ζωή!!!"


Κλεοπάτρα Ράπτη, (Αθήνα) "κυκλώνω" παραπεντοκαταστάσεις" 
Αν και μικρή η Κλεό λέει ότι..."Δε θυμάμαι τίποτα, ήταν τόοοσο παλιά... Το 1999 συγκεκριμένα που συμπτωματικά πιάσαμε τη συζήτηση με έναν"παραπεντά" που θεωρούσα τουλάχιστον σούπερμαν: ΑΦΟΥ ΠΕΤΑΕΙ!!! Τελικά κατάλαβα ότι δε χρειάζεται  να είμαι η γουόντεργούμαν  για να πετάξω και πήρα τα βουνά :) 
Το δρόμο μου έδειξε ο εκπαιδευτής μου Θανάσης  Σμύρης, στην πατρίδα μας, τα Ιωάννινα, όπου και πετούσα για τη μισή πτητική μου ζωή. Για την υπόλοιπη μισή έχω αποδημήσει σε νοτιότερα κλίματα Η τελευταία δεκαετία της ζωής μου "κυκλώνει" παραπεντοκαταστάσεις, παραπεντοδιακοπές, παραπεντοπερίμενε, παραπεντοκουμπαριές... και αν με ρωτάτε,,, δεν θα το άλλαζα!" Τρόπος ζωής λοιπόν για την Κλεοπάτρα και σίγουρα με τόσο "κύκλωμα" θα καταφέρει πολλά - πολλά παραπεντοχιλιόμετρα!


 Ιωάννα Αυγέρη, (Κόρινθος)" Όποιος πετάξει ψηλά,θα ανταμώσει το θεό του" 
λέει η Ιωάννα, δίνοντάς μας μια νέα οπτική της αναζήτησης της δικής μας ατομικής θεότητας... Και όχι μόνο....
"Εκεί είναι η ηρεμία, η ισορροπία, η ενδοσκόπηση και η ελευθερία στην πιο κρυστάλλινη μορφή της...Αυτά και άλλα αποκόμισα από την πτήση στα 11 συναπτά έτη, που μοιράζομαι τους αιθέρες με τα πετεινά τού ουρανού.Ξεκίνησα τον Οκτώβρη του 1999 κι εμπιστεύτηκα τα πρώτα βήματά μου στο Στέργιο Καραπούλιο. Αν και μανούλα δυο παιδιών τότε (4 και 2 ετών), είδα εξ αρχής πολύ "ζεστά" την πρωτόγνωρη αίσθηση της πτήσης και "κόλλησα" στο αεράθλημα. Θεώρησα δεδομένο ότι είμαι ασφαλής εκεί ψηλά, αιωρούμενη, φτερό στον άνεμο, και με αυτοπεποίθηση μπήκα στο χώρο, χωρίς ως σήμερα να έχω βιώσει κάποιο σοβαρό κίνδυνο ή ατύχημα. 
Πετάω για τη χαρά μου, για απόδραση, επειδή εκεί ψηλά νοιώθω καλύτερα απ'ότι στη γη. Δεν έχω λάβει μέρος σε αγώνες (πλην ενός αγώνα προσγείωσης ακριβείας στη Πάτρα κι έναν αγώνα ΠΛ στις Παπαδάτες, προ αμνημονεύτων ετών....), αλλά έχω τακτική παρουσία στο βουνό.Θεωρώ επικίνδυνα σπορ τα μηχανάκια, την οδήγηση ΣΚ στη ΝΕΟΑΠ (καταλαβαίνετε?) και το ψάρεμα...Ο γείτονας μου γλίστρησε ψαρεύοντας, έσπασε αστράγαλο κι έβγαλε ώμο.Το αλεξίπτωτο και κάθε συσκευή, που αποτελεί προέκταση και ξεπέρασμα των ανθρώπινων φυσικών δυνατοτήτων, θα έλεγα ότι προϋποθέτει απεριόριστο σεβασμό στους Νόμους τής Πανίσχυσης Φύσης. Όποιος νοιώθει μικρός κι έχει και λίγο φόβο παραμάσχαλα εκεί ψηλά, είναι ο κερδισμένος, επειδή έχει σεβαστεί την ιεραρχία των πραγμάτων και την αξία της ζωής.

Καλύτερη πτήση μου ήταν τον Αύγουστο 2010 στο Αβδού, επειδή είχα την ευκαιρία να μοιραστώ τα θερμικά με ζευγάρια γυπαετών, που μας έκαναν να νοιώσουμε ευπρόσδεκτοι στον αέρα.Τα τελευταία 5 χρόνια πετάω με Skywalk Cayenne2 DHV2, το νυν είναι κόκκινο και το φωνάζω Κάρμεν. Έχουμε ομαλή σχέση και δε μου κάνει νούμερα, ακούει και μου συμπεριφέρεται άψογα. Όπως προείπα, πετάω για να αδειάσω τα έσω μου από στρες, να γεμίσω μπαταρία και για να υπενθυμίζω κάθε φορά στον εαυτό μου ότι η ζωή είναι ωραία και ασφαλής, όσο εμείς της δίνουμε αξία και την αγαπάμε.

Διαφημίζω το άθλημά μου όπου σταθώ κι όπου βρεθώ. Σαφώς με αντιμετωπίζουν είτε με δέος είτε με θαυμασμό είτε με θεωρούν τρελή...μα και ποιος είναι λογικός στις μέρες μας? Όλοι τρέχουν σαν παράφρονες να προλάβουν. Εμείς τρέχουμε για να προλάβουμε τα θερμικά, πριν κλείσει η πτητική μέρα.....ε?

Καλύτερο κομπλιμέντο; Ένας Τεξανός με παρακολουθούσε, καθώς έκανα ήπια wing over και S-άκια, για να προσγειωθώ στην παραλία Λουτρακίου, κι όταν πάτησα κάτω, πλησίασε και μου είπε ενθουσιασμένος "You came down like music"...

Οι λίγες αυτές σκέψεις με καθορίζουν, από τότε που δοκίμασα να γευτώ το αέρινο στοιχείο....και δικαιώθηκε η τότε αυθόρμητη απόφαση να πετάξω. Έχουν μοιραστεί αυτή την υπέροχη εμπειρία και τα παιδιά μου. Μακάρι να προσέλθουν στην παραπεντίστικη οικογένεια και άλλοι νέοι. 
Δεν είναι μόνο η πτήση.
Είναι η καλή παρέα.
Είναι ο καθαρός αέρας.
Είναι η υπέροχη ελληνική φύση.
Είναι ο ήλιος, που μας πάει ψηλά.
Είναι η ανάγκη για ελευθερία, που έγινε πλέον οξυγόνο μας."


Και εγώ " like music" διαβάζω τα λόγια της Ιωάννας και βλέπω την μεγάλη αγάπη της για την πτήση και την ελευθερία που κρύβετε πίσω από αυτά!! Αυτή η περιγραφή σίγουρα, θα εμψύχωνε πολλούς νέους, Ιωάννα!

Χρύσα Ζάγουρα, (Πάτρα) "...δεν χωράει σε λέξεις αυτός ο υπέροχος, μαγικός κόσμος..." 
...Έβαλα την 1τη μου πτήση το 2005. Μετά από εμπόδια και δυσκολίες, πρακτικά προβλήματα, ατυχίες, αναποδιές και ένα ατύχημα, μετά από 3 εκπαιδεύσεις και 2 σχεδόν χρόνια αναμονής και ονείρων, κατάφερα και “ βγήκα στον αέρα” !!!
" Μου ζήτησαν να γράψω λίγα λόγια για το παραπέντε...όλοι εσείς που πετάτε τι θα πρωτογράφατε;;; Πώς θα περιγράφατε αυτόν το Υπέροχο, Μαγικό Kόσμο; Νομίζω πως δεν υπάρχουν λέξεις που να τον χωράνε!!!...
...Και τι μπορώ να πω σε κάποιον που δεν πετάει...πώς να περιγράψω όλα όσα αισθάνομαι; Αφού δεν βλέπω την ¨δική μας λάμψη" στα μάτια του, πώς να μας καταλάβει;; …Εμείς όμως ξέρουμε!!!Ας ευχηθώ λοιπόν να καταφέρει και άλλος κόσμος να δει αυτά που βλέπουμε και να μεγαλώσει και άλλο η Παραπεντίστικη Οικογένειά μας, με παραπεντάδες  -αλλά καλύτερα!- με ακόμα περισσότερες παραπεντίστριες!!! Φαντάζομαι, όλοι θα συμφωνείτε…χεχεχε...."
Λέξεις μπορεί να μην χωράνε αυτόν τον κόσμο, αλλά η Χρύσα έχει μπει δυναμικά σε αυτόν και κάνει πολύ ωραίες πτήσεις, έχει δείξει το ταλέντο της στην ανεμοπορία και το XC και συνεχίζει να προσπαθεί να ζει υπέροχες εναέριες στιγμές, διατηρώντας συνεχώς την λάμψη... στα δικά της μάτια!!
Ελένη Καρλάυτη, (Αθήνα) "μπορείς να πλησιάσεις αυτό που όλοι αναζητούν στην ζωή, την ελευθερία..."
Αργά ίσως, αλλά σταθερά και σίγουρα "δική μας" είναι η Ελένη, αφού τόσα χρόνια το "γυροφέρνει" την παραπεντοζωή....
"ξεκίνησα με διπλές το 2001 και αφού έκανα αρκετές ωστε να αποφασίσω να "πάρω τα φρένα στα χέρια μου" τον Σεπτέμβριο του 2009 γνώρισα τον εκπαιδευτή μου, τον  Διονύση Βλασόπουλο. 
Με το πέρασμα του χρόνου διαπίστωσα ότι το συγκεκριμένο σπόρ διαμορφώνει τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου προς το καλύτερο-αφού η εξάρτησή μας από τον καιρό για να πετάξουμε προϋποθέτει να έχει κανείς υπομονή και επιμονή μαζί, αλλά  και μια δόση θάρρους και τόλμης ,αλλά προσφέρει και μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Κοντά στην φύση, στον καθαρό αέρα και τα μοναδικά τοπία που μπορεί να θαυμάσει κανείς από ψηλά, μπορείς να πλησιάσεις αυτό που όλοι αναζητούν στην ζωή, την ελευθερία.
Με το παραπέντε έχω νιώσει αδρεναλίνη, συγκινήσεις και  υπέρμετρο ενθουσιασμό! Έχω μάθει να σέβομαι τα στοιχεία της φύσης ,να παρακολουθώ τα φυσικά φαινόμενα και γνωρίζω συνεχώς καινούριους τόπους και ανθρώπους!!!!!  
Και όπως φαίνεται Ελένη, θα συνεχίσεις να νιώθεις και να ζεις τέτοια ωραία, γιατί όπως βλέπεις, το παραπέντε δεν είναι εύκολο να το ξεχάσει μια γυναίκα που το αγάπησε πολύ!!!!    
              
          Αγγελική Φασιλή, (Αθήνα) "...μια ενδιαφέρουσα περίπτωση...."
...είναι σίγουρα η Αγγελική, αφού είναι μια πιλότος που στην ήδη εξασκημένη καλλιτεχνική και φωτογραφική οπτική της, με πολύ δυναμική παρουσία, φροντίζει να προσθέσει και αυτή των πουλιών! Birds Can Fly... και όλο το σηματάκι των Ελληνίδων παραπεντιστριών είναι φυσικά, δικό της δημιούργημα! 

Το να πετάξει; Δεν κάθισε να το σκεφτεί και πολύ όπως λέει,  το μάτι της αιχμαλωτίστηκε.... "Πάσχα του 2008, έξω από την Επίδαυρο, εκεί είδα για πρώτη φορά κάποιον να «πετάει»!!…. 
…το ίδιο βράδυ … google search… paragliding school greece… flyfreedom.gr… Ξεκίνησα εκπαίδευση στις Πλαταιές με δάσκαλο τον Διονύση Βλασόπουλο. Από τότε με αγάπησε ο βενζινάς της γειτονιάς, οι φίλοι με ρωτάνε τι καιρό θα έχει το Σαββατοκύριακο, οι συγγενείς δείχνουν την συμπαράστασή τους στην μάνα μου και ο ψυχαναλυτής μου έχασε μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Πετάω ένα Alpha (ναι….@#!$@^%#^%^%# ακόμα περιμένω τον Αη Βασίλη...)
     Κέλυ Φατούρου (Πάτρα) "no risk no fun"  
μου γράφει η high risk woman, Kelly..."Πετάω από τον 5ο του 1991. Ήρθα από έναν φίλο, τον Ανδρέα Μέρελη. Ήμουν η τρίτη γυναίκα στην Ελλάδα. Ξεκίνησα πτήσεις με τον Δασούκη Δημήτρη. Αργότερα συνέχισα με τον Αμαξά, τον Καραπούλιο, από το 1996-1999 πετούσα και σε ελληνικούς αγώνες με αρκετές διακρίσεις. Από το 2002, ζω στην Αυστρία, ξεκίνησα Αcro, 
όπου και εκεί έκανα διακρίσεις σε παγκόσμιες αγωνιστικές συναντήσεις. Από το 2004 έχω και το δίπλωμα instuctor στο παραπέντε, cross country και acro pilot. Είμαι στην εταιρία Icaro.
Εκτός από το παραπέντε ασχολούμαι και με το τρίαθλο, την αναρρίχηση και το αλπικό σκι. Ακόμα συμμετέχω στην διάσωση βουνού, στην Αυστρία.Το κίνητρο... από μικρή ήμουν ενθουσιασμένη. Μου άρεσε να δοκιμάζω πράγματα που να με φέρνουν στα όρια μου.
 Σε λίγους μήνες συμπληρώνω 20 χρόνια στο άθλημα και ελπίζω να μείνω υγιείς και τα επόμενα 20!! Κάθε πτήση είναι μια καινούρια εμπειρία το άθλημα αυτό, πάντα σου δίνει ενθουσιασμό αισθήματα αδρεναλίνη και και και...20 χρόνια πέρασαν και δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτό...." 
Ούτε εγώ μπορώ να σε φανταστώ να τα παρατάς Κέλυ, με τόση ενέργεια, εμπειρία, τρέλα και πείσμα, τίποτε δεν μπορεί να σε σταματήσει από το να.... ακροβατείς σε πολλές και διάφορες high risk καταστάσεις!!!!

Ζέρβου Ευαγγελία,(Κέρκυρα)"to make my dreams come true"

 ".....γεννήθηκα και ζω στην Κέρκυρα εργάζομαι ως εκπαιδεύτρια σε κέντρο δημιουργικής απασχόλησης Α.Μ.Ε.Α και τον ελεύθερο χρόνο μου τον αφιερώνω κυρίως σε outdoor activities, mountain bike, snowboard, kitesurfing και paragliding . Έχω "ανοίξει τα φτερά μου" εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο. Όταν "βγήκα στον αέρα " για πρώτη φορά γέμισα ικανοποίηση ...τελικά κατάφερα να πραγματοποιήσω ένα παιδικό μου όνειρο..."πετάω με τα δικά μου φτερά!"...
 Ανεμοπορώντας στο δυναμικό της πλαγιάς συνειδητοποίησα οτι κάτι έχει αλλάξει οριστικά στην ζωή μου! Ο ουρανός , τα σύννεφα, ο άνεμος  η αύρα οι θερμές μάζες αέρα, τα γεράκια που κάνουν κύκλους ανεβαίνοντας...πλέον αποκτούν άλλο νόημα για μένα . Στο σημείο αυτό ανοίγεται εμπρός μου ενας μαγικός και γεμάτος εκπλήξεις , το ταξίδι ξεκινά ...το βασικό μου κίνητρο...."to make my dreams come true"...
Διαβάζοντας την περιγραφή της Ευαγγελίας, σκέφτομαι πως όταν το όνειρο είναι αυτό που τροφοδοτεί την δράση και τις επιλογές μας, συνήθως τα αποτελέσματα είναι θεαματικά!!!

Όνειρο, αγάπη, τρόπος ζωής, πάθος, μουσική, ελευθερία, λάμψη αλλά και γνώση, εμπειρία, αστείρευτη ενέργεια, πείσμα, άποψη, φανατισμός, ταλέντο, επιτυχία, αγωνιστικότητα και αυτοπεποίθηση είναι τα συστατικά της θηλυκής πλευράς της πτήσης!!  Και σίγουρα όχι και τα μόνα, αν σκεφτούμε πόσα πολλά ακόμα μπορούμε να πετύχουμε  στο μέλλον!!! Birds Can Fly.... και όσο τα πουλιά πετούν και υπάρχει ο ουρανός...όλα μπορεί κανείς να τα περιμένει!!!!!!!

Αυτό λοιπόν είναι το αποτέλεσμα της σκέψης μου να "μαζευτούμε όλες μαζί"  έστω και... διαδυκτιακά και να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας, με την ελπίδα μια μέρα να καταφέρουμε να συναντηθούμε και να πετάξουμε παρέα σε μια περιοχή ή σε κάποιον αγώνα και να έχουμε μια καλή γυναικεία ομάδα!!!!! Εύχομαι ακόμα, αυτή να είναι μια εμψυχωτική συνάντηση και για μας αλλά και για άλλες φίλες που θα διαβάσουν και θα θελήσουν να μας ακολουθήσουν από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ίσως και κάποιες που πετάνε αλλά δεν τις γνωρίζω ή νέες οπαδοί του παραπέντε!!!

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Women in paragliding action1-"Do men fly better?"

Do men fly better? είναι ο τίτλος μιας ανάρτησης που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό στο blog της Anja Kroll  Σε γενικές γραμμές λοιπόν, μεταφράζω τις σκέψεις της σχετικά με το θέμα.
Ναι οι άνδρες πετάνε καλύτερα! Αν φυσικά  το καλύτερο κρίνεται απο τα αποτελέσματα στους αγώνες και στην μετρήσιμη απόδοση, τότε είναι φανερό οτι εμείς οι γυναίκες δεν είμαστε τόσο καλοί πιλότοι όσο οι άνδρες.Δεν μ΄αρέσει να το λέω αυτό, αλλά τα γεγονότα μιλάνε μόνα τους και με οδήγησαν σε αυτό το συμπέρασμα.

Φυσικά μόνο το 10% των παραπεντάδων στον κόσμο είναι γυναίκες. Στους αγώνες που πετάμε μαζί με τους άνδρες τα ποσοστά είναι είναι παρόμοια. Και στους αγώνες Α Κατηγορίας PWC, FAI cat1, το ποσοστό είναι ακόμα μικρότερο.

 Τα δεδομένα
Η νίκη του Task. Με τις γυναίκες να πετούν το ίδιο δυνατά και ισάξια στους αγώνες, στατιστικά ένα στα δέκα tasks, έπρεπε να το κερδίζει γυναίκα.Αλλά αυτό δεν συμβαίνει! Και σύμφωνα με τους υπολογισμούς, λιγότερα από συνολικά 10  task σε αγώνες FAI-1 ή FAI-2, έχουν ΠΟΤΕ κερδηθεί από γυναίκες.

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω

....Αλλά τις απόκριες όλα επιτρέπονται και πόσο μάλιστα να βάλω καινούριο ...φτερό, άσπρο-άσπρο, και να πάω στο μασκέ πάρτι των ...ιπτάμενων στο Patras Club που έγινε  το σαββατόβραδο 26 Φεβρουαρίου.Wings for Uflyable Days (WUD) ονόμασα τον νέο μου.... εξοπλισμό και μια χαρά πέρασα.... πετώντας.... από παρέα σε παρέα μεταμφιεσμένων, τραβώντας φωτογραφίες.
Να!  ο Λουκάς και η Νίκη..."πρώτη μούρη θα με βάλεις στο blog σου" μου είπε ο Μεξικάνος και ιδού..

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Party Time!!!!!!

Ετοιμαζόμαστεεεεεεεε!!!!!! Ο καιρός είναι χάλια, η πτήση μια  κατάμαυρη πιθανότητα.... τι να κάνουμε λοιπόν... μεταμφιέζουμε διάθεση και εμφάνιση και πάμε για παρτάκι...Απόκριες είναι. Άντε να τσουλήσουμε τον χρόνο αναμένοντας τα ανοιξιάτικα εναέρια πάρτι.(θερμικά... "ξύλο" και τέτοια..!!!!.) Το βράδυ πάρτι στο Patras Club αλλά μέχρι τότε χαζεύω τις ωραίες φωτογραφίες από το Coupe Icare  Καμιά ιδέα για το Ιπτάμενο Καρναβάλι της Ελασσόνας;




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...