At Panachaiko Mt. with friends... illuminating memories 2/2/2013

Στην φετινή μας εκδρομή στο Παναχαϊκό, με κυρίαρχο Ν- ΝΔ των 50 χιλιομέτρων δεν είχε πτήση. Έτσι τον απογευματινό χρόνο του Σαββάτου που άλλοτε τον περνούσαμε στον αέρα, αυτήν την φορά τον αφιερώσαμε στο βουνό, αναζητώντας σε απάνεμες διαδρομές να βρούμε τους καταρράχτες του. Οι ομορφιές του βουνού μας συντρόφευαν κάθε στιγμή. Η διαδρομή μας σε εικόνες, φωτισμένες ή σκοτινιασμένες και τιτλοφορεμένες, με την σημερινή μου διάθεση :) Πάμε βόλτα;

                        1. Rocks en us all. Stepping stones

2.White traces

             3.Out, searching for the waterfalls

        4. A hole view

      5. Pure winter Refuge

      6. On our searching way

7. the first long view

                                                              8. stepping closer to green

                                                                 9.Memo

                                              10. We choosed the real rocky way down

                                                                    11.The three streems

                                                               12.stepping closer to red

                                                       13. falling to three 

                                                         14.pure waterfall

                                                  15..Bill next to the stream. TheYouth and Mtn's Eternity 

16.The  Sudenlly Appeared Friends, on the edge of the mountain

                                                  17. The uphill way to the top

                                                                  18.On the top again

                                                           19. last,,,  far... shiny... moments

                                        20. The right llight on his face

              21.My Smily Profile laying at the old window    

"If you want, then laugh... If you must, then cry... Be yourself, don't hide..."

   Καληνύχτα

Με φόντο έναν υπέροχο ουρανό

Μου αρέσουν τα επίγεια. Για όλους τους γνωστούς- κοινούς και τους άγνωστους -προσωπικούς λόγους. Κοιτάς όλο ψηλά. Την πτέρυγα και όχι μόνο...Αν έχει υπέροχο ουρανό,,,τότε...έχεις μια total καλλιτεχνική απόλαυση... 

Εγώ και ο αντονίκ χθες στο Κανδήλι. Είχαμε φωτογράφιση...Ο Δημήτρης, όπως πάντα, μας χάρισε υπέροχες φωτό...

 Και επειδή μου αρέσει να κοιτάω ψηλά...

Cooοοοοl and coοοοοοld!!!! Panachaiko 8/1/12

Όλο το 3 ήμερο περιμέναμε να αλλάξει ο καιρός και να φτιάξει επιτέλους μια ωραία πτητική μέρα. Ευτυχώς, αν και την ύστατη μέρα των διακοπών (μου), και με την πίεση της επιστροφής στην Αθήνα και στο σχολείο (αύριο)  μας έγινε η χάρη και κάναμε... χμμμ πραγματική ψηλή πτήση με θερμικαααααά, αρκετό αέρα, κρύο, κτλ κτλ κτλ....στο Παναχαϊκό, από την 1100μ απογείωση, που φυσικά ήταν χιονισμένη και παγωμένη!!! Μας έδωσε όμως υπέροχα χρώματα, πολύ ωραία θέα και φυσικά κέφι και μεγάλα χαμόγελα!!!!!! Να και φωτογραφίες που τράβηξαν ο Δημήτρης και ο Αλέξανδρος Ντόντης.Cool and cold το πτησουλάκι, μας ανέβασε τον πυρετό ...για πτήση φυσικά!!!!! Όσο περνούσε η ώρα, η μέρα έφτιαχνε και έφτιαχνε!!!! Εκεί που πάω για πάτωμα....Θερμικάαααρα μου.....όνειρο ζώ μην με ξυπνάτεεεε!!!!!!

Βασίλης, ετοιμάζεται για Ομπλό....

Αρχιμηνιά.... Πρωτοπτησιά...

Αρχιμηνιά.... Πρωτοπτησιά... Ψηλά μας πάν τα θερμικάαααα....

Μπορεί ο φακός της φωτογραφικής μηχανής (λόγω κρύου μάλλον) να μην καταδέχτηκε να ανοίξει και να  ρίξει μια ματιά αλλά εγώ έκανα την πρωτη πτησούλα του 2012 στην home κοντινή απογείωση των διακοπών, στην Πούντα με προσγείωση στο λιμανάκι του Διακοπτού (φωτό από παλιότερη πτήση )Αν και χωρίς φωτό λοιπόν δεν είμαι και αχάριστη αφού με φουλ ηλιόλουστο καιρό πήρα και 100 μέτρα πάνω απο την απογείωση χειμωνιάτικα (μπρρρρρρρ), με υπέροχη θέα στα χιονισμένα βουνά της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου, ξέροντας ότι παντού τριγύρω στους ελληνικούς ουρανούς πετάνε διάφοροι φίλοι εγκαινιάζοντας με κέφι την καινούρια πτητική χρονιά του 2012!!!! 

Τα παιδιά από την ΛΕΑΛΠΠΑ πετούσαν στα Καλάβρυτα ,στο Χιονοδρομικό, άλλοι στον Ομπλό, άλλοι στον Κιθαιρώνα ανατολικά...και ακόμα στην Παραμυθιά, στην Κέρκυρα στα Τρίκαλα, στην Μακεδονία, στο Φαλακρό Ο ουρανός γεμάτος πτέρυγες!!!!!

Καλή Χρονιά λοιπόν με πολλά πτητικά χιλιόμετρα και ειρηνικές πτήσεις και πάνω από όλα ασφαλείς προσγειώσεις για όλους μας!!!!

Από την Νεραϊδοράχη

 Μετά από πολύ καιρό αναμονής (να "κάνει" ο καιρός) επιτέλους μπορέσαμε να πάμε για πτήση στα Καλάβρυτα και να απογειωθούμε από ένα πραγματικά πολύ ψηλό σημείο στην Στύγα ~στα 2340, στην Νεραιδοράχη, δίπλα ακριβώς από το αστεροσκοπείο Αρίσταρχος του Χελμού .  Η διαδρομή από τα Καλάβρυτα για επάνω ήταν πολύ άνετη, σε καλό χωματόδρομο και η θέα από ψηλά εννοείται ότι μας έκοψε την ανάσα!!!!

 Η πτήση μπορεί να μην κράτησε πάρα πολύ αλλά όλη η εναέρια πορεία προς την Βελιά και την πεδιάδα των Λουσών ήταν σίγουρα απολαυστική για όλες τις αισθήσεις και για την εποχή τα είχε όλα: Δυναμικό ως το  "Αυγό" και κει θερμικάρισμα μέσα στην "αχνούρα" που δημιουργούσε το θερμικό, ξεκόλλημα το "μπουλούκι" προς Βελιά και πολύ ανεμοπορία πάνω από τις κεραίες , δοκιμές για "ξεκόλλημα" προς τα δυτικά, ακόμα και low save από τα χαμηλά λοφάκια κτλ κτλ... 

Ήταν μια τέλεια μέρα για την εποχή και την περιοχή, με πολύ καλή πτητική παρέα!!!Το πάθος όλων όσων πετάξαμε μαζί, για μια πτήση στην περιοχή, εκπληρώθηκε με το καλύτερο τρόπο και γεμίσαμε τις μπαταρίες για την εβδομάδα. Όταν προσγειώθηκα σκέφτηκα αυτό που λέει ένας φίλος παραπεντάς, ότι "καλύτερος πιλότος είναι αυτός με το μεγαλύτερο χαμόγελο μετά την πτήση". Το Σάββατο ήμασταν όλοι οι καλύτεροι πιλότοι!!!!Ως συνήθως, λόγω της λαχτάρας και βιασύνης για το φιλόδοξο σχέδιο δεν είχαμε μαζί φωτογραφικές μηχανές, κάτι λίγες φωτό τραβήχτηκαν (αυτή είναι του Γιάννη, Μπ.) αλλά και ένα βιντεάκι από τον Δημήτρη Κ. που αναμένουμε να ανεβεί σύντομα...

Βirds can also "stall & crush"

   "Καθιστή...."κάτι...(αρκούδα... πουλάδα....πολυθρόνα....ή ξέρω γω τι άλλο...) αποκλείεται να με βάφτιζαν αυτές τις μέρες, αν ήμουν Ινδιάνα. Γιατί η καθιστή θέση, μου είναι η δυσκολότερη ακόμα, τώρα που αναρρώνω από το χειρουργείο σπονδυλοδεσίας και κυφοπλαστικής, στον Θ12 μου.
   Το έπαθα πριν από 10 μέρες. "Στόλαρα" στην προσγείωση. Το χειρούργησα στο 2ο 24ωρο, 12 ώρες μετά το χειρουργείο περπατούσα, 1,5 μέρα μετά πήγα σπίτι μου και όλα προχωρούν με ταχύ ρυθμό προς την πλήρη αποκατάσταση.Περπατάω ανεβοκατεβαίνω σκάλες, κάνω και κάποιες δουλειές.       Όμως ακόμα κοιμάμαι πολλές ώρες και περιμένω το σώμα να κάνει αυτό που πρέπει, με τα καινούρια εξαρτήματα που του επέβαλα. Σιδερένια, ατσαλένια και τσιμεντωμένη. Ο ασταθής μου σπόνδυλος είναι πια πολύ πολύ σταθερός.
    Φυσικά η επιλογή του χειρουργείου ήταν μονόδρομος για μένα, παρ΄ όλες τις αρχικές συστάσεις ακινησίας και συντηρητικής αποκατάστασης. Δεν είμαι συντηρητική, δεν άντεχα το ξάπλα, κυρίως δεν "έπαιζα" ζαριά την πλήρη με την "ντεμί" αποκατάσταση. Θέλω να γίνω γρήγορα καλά και να συνεχίσω. Ότι έγινε έγινε, το γεγονός ήταν μπροστά μου, τα δεδομένα μου πολύ -πολύ θετικά, αφού δεν υπήρχε στο χτύπημα νευρολογική σημειολογία. Το "παραλίγο να"...ή "τι θα γινόταν αν"... δεν με απασχόλησε καθόλου, δε θα με βοηθούσε να αντιμετωπίσω τα πράγματα.
   Με ορθολογική ματιά, ζήτησα να μεταφερθώ από την Άρτα, στην Πάτρα, στον Άγιο Ανδρέα, εκεί με περίμενε τοπ ορθοπεδικός της σπονδυλικής στήλης, και πολύ καλοί φίλοι επαγγελματίες και γνώστες του αντικειμένου,  πήρα μια πλήρη εικόνα της κατάστασής μου -κάτι που δεν είχα έως τότε, ομολογουμένως-  διατήρησα πολύ καλή διάθεση και ηθικό και μέσα σε μια ώρα υπέγραψα τα χαρτιά για το χειρουργείο. Για την οικογένειά μου ήταν ξαφνική αυτή η τροπή και δεν υπήρχε χρόνος να συμμετέχουν στην απόφαση. Έτσι βρέθηκαν προ ειλημμένων αποφάσεων και ήταν όλοι κοντά μου όταν βγήκα από ένα σχετικά σύντομο- 1,5-2 ώρες- χειρουργείο. Μικρή τομή- μεγάλο χειρουργείο μου είπαν. Μικρό το κακό για μια μεγάλη βλακεία, είπα κι εγώ...
      Τελικά το να κάνω την λάθος κίνηση και να στολάρω την πτέρυγα αρκετά μέτρα πάνω από το έδαφος δεν ήταν ούτε δύσκολο και καθόλου απίθανο να μου συμβεί κι εμένα μετά από τόσα χρόνια πτήσεων. Όταν παίζεις ένα παιχνίδι όλα μπορεί να συμβούν και τα ατυχήματα είναι τόσο κοντά στην άκρη μιας πολύ λεπτής κλωστής....Αυτό ακριβώς ένιωσα... την λεπτότητα... την στιγμιαία διαφορά της διαχωριστικής γραμμής που κάνει μια συνηθισμένη προσγείωση, ατύχημα στην προσγείωση.
    Θυμάμαι πάρα πολύ καλά τα πάντα.  Πόσο πολύ φρέναρα, την κόντρα ένταση, το διπλοτύλιγμα των φρένων όλα... Δεν υπάρχει στο δικό μου ατύχημα ούτε αστάθμητος παράγοντας ούτε ατυχία ούτε κάτι μη υπολογίσιμο. Ήταν μια μαθηματική πράξη 1+1=2... φρένα+ φρένα+ φρένα =stall. Αυτό που συνειδητοποίησα, είναι ο αστάθμητος παράγοντας του εαυτού μου και το να "κλειδώνω" σε μια λάθος ενέργεια και να την ολοκληρώνω κιόλας...
   Μια ελάχιστη επαναφορά να είχα κάνει στην πίεση, λίγο να είχα αφήσει τα φρένα θα προχωρούσα μπροστά. Αλλά δεν το έκανα. Από κάποιο σημείο και μετά τα χέρια δεν πάνε πάνω, έχει αρχίσει το "προς τα πίσω" τράβηγμα και κολυμπάς στον αέρα.
   Μου κόπηκε η ανάσα και δάγκωσα και λίγο την γλώσσα μου πέφτοντας με την πλάτη και ψιλοαριστερά,(άρχιζα να σπινάρω μάλλον) και όταν έσκασα κάτω άρχισε το βρίσιμο. Κλασσικό ξόρκι, αλλά μετά την βλακεία, δεν πιάνει. Υπερκινητικότητα, πολυλογία και δοκιμή των δυνάμεων μου, εντάξει τα κουνούσα όλα και ήθελα να σηκωθώ αλλά δεν μπορούσα, ήξερα ότι είχα χτυπήσει. Αλλά δεν πονούσα κι αυτό ήταν καλό.
  Είχα την τύχη να είναι κοντά μου άνθρωποι -γνώστες  που με βοήθησαν πολύ σημαντικά αυτές τις πρώτες στιγμές: ο Παναγιώτης Σαβελώνας είναι οδηγός ΕΚΑΒ και έχει διακομίσει πολλά παρόμοια περιστατικά, η Ελπίδα Γιώτη, προϊσταμένη σε τμήμα του νοσοκομείου της Άρτας παρ όλη την κατάσταση της εγκυμοσύνης της με συνόδευσε στο νοσοκομείο και όλες οι εξετάσεις έγιναν σε συντομότατο χρόνο. Έτσι πολύ θετικά είχε ξεκινήσει η αντιμετώπιση του ατυχήματός μου.
   Και θετικά συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα στην Πάτρα και είχα το πολύ καλό αποτέλεσμα που έχω σήμερα. Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους τους φίλους που μου συμπαραστάθηκαν στην Άρτα και μου κράτησαν παρέα ως αργά το βράδυ και ιδιαιτέρως την αδελφή μου που έτρεξε κοντά μου από το Αγρίνιο-αφού ο Δημήτρης έπρεπε να επιστρέψει στην Αθήνα-την Ελπίδα και τον Γιώργο Τάτση που βοήθησαν σε τόσα και τόσα πρακτικά θέματα που είχα να τακτοποιήσω στο νοσοκομείο της Άρτας.
   Στην Πάτρα τώρα ήμουν  "εντός έδρας" όλη η παραπεντοοικογένεια ήταν κοντά μου. Σας ευχαριστώ όλους. Αλλά χωρίς τις συμβουλές και την καθοδήγηση του Γιάννη Ποταμούση, τα πράγματα δεν θα είχαν τρέξει τόσο καλά για μένα. Πολλά πολλά ευχαριστώ,riverman. Πολύ σύντομα θα τα πούμε στο βουνό, τον φυσικό μας χώρο. Για λίγο καιρό θα κάνω "parawhatcing" για να μάθω να μην στολάρω στα χωράφια. Η Άρτα έχει νερά, δεν χρειαζόταν να ανοίξω κι άλλα πηγάδια...
Πω πω...κατάφερα να μείνω καθιστή αρκετά σήμερα....μεγάλη πρόοδος...Αύριο θα γράψω για τον αγώνα ακριβείας που συμμετείχα όταν έγινε το ατύχημα, περνούσα τόσο ωραία... 

Η συνταγή της καλοπέρασης(μιας Κυριακής του Φλεβάρη:)

Θέλετε να περάσετε πατραπεντο-ωραία μια Κυριακή του Φλεβάρη; Αυτήν την συνταγή δοκίμασα προχθές...με μεγάλη επιτυχία....
1.Κόβετε μια βασιλόπιτα...σαν αυτή που κόψαμε εμείς την Κυριακή στην Λέσχη μας-αργήσαμε φέτος για να πετύχουμε μια ηλιόλουστη μέρα! Διάνα!!!!

2.Αν είστε μέλος του σωματείου και  σας λένε...Θανάση, κερδίζετε άαααανετα το φλουρί, έχετε πολύ κέφι....και..... δεν σας περισσεύουν χέρια ... :) για να φάτε το κομμάτι σας....

1st tandem at Omblos for Bill

Την Κυριακή είχε υπέροχο χειμωνιάτικο καιρό. Ηλιόλουστη μέρα και η θέα με τα κάτασπρα βουνά φανταστική!! Μετά την κοπή της πίτας του σωματείου ανεβήκαμε στον Ομπλό για τσουλήθρα...δεν είχε σχεδόν καθόλου αέρα. Ο Βασίλης είχε κουβαλήσει μαζί του όλον.... τον εξοπλισμό του (χαχαχα) κάθισμα μποτάκια κράνος κτλ...και έλπιζε να κάνει διπλή.

Και έκανε τελικά, μιας και ο drflight μας δάνεισε το μεγάααααααλο του αλεξίπτωτο (υποψιάζομαι όχι αφιλοκερδώς γιατί έχει και κόρη τώρα.....χαχαχαχαχα) και τα αγόρια μου έκαναν το διπλάκι τους και ανεμοπόρησαν για λίγο στην περιοχή! Για πρώτη φορά κατάφεραν και έβγαλαν και εναέριες φωτογραφίες.

Secret... Winter Flying Mission

Κυριακή 9/01/11: μια...μυστική αποστολή που μας (αυτο-)ανατέθηκε το προηγούμενο σαββατόβραδο στο Καφέ Ομπλός (μετά από πολλές τσουλήθρες και μεταξύ ούζου και τσίπουρου).... έπρεπε να έρθει εις πέρας: να πετάξουμε από ψηλά... από τα 1100 του Παναχαϊκού, με στόχους: 

1)  να βρούμε θερμικά (χα)

2) να ανεμοπορήσουμε (χαχα)

3) να βγάλουμε φωτογραφίες και video (That' s ok....)

4)να προσγειωθούμε στον Ομπλό γιατί είχαμε ραντεβού με τον Χάρη (χαχαχαχαχαχα) 

....Παντού υπήρχε λιακάδα και λαμπερός καιρός...Κανένα συννεφάκι στον ορίζοντα. Καλυφθήκαμε όσο μπορούσαμε... για να μην μοιάζουμε και πολύ με πιλότους, και ξεκινήσαμε για πάνω. 

Semimario con Luca Donini & Alberto Castagna

Το Σ/Κ έγινε το σεμινάριο στο Καλέντζι με τους Ιταλούς Luca Donini και Alberto Castagna. Όταν μου πρότειναν ο Χρήστος και ο Ντομένικο να διοργανώσουμε αυτό το σεμινάριο φυσικά και μου άρεσε η ιδέα να το κάνουμε και συμφώνησα, αλλά ήταν για μένα κάπως σαν "ραντεβού στα τυφλά" αφού δεν γνώριζα τους Ιταλούς και δεν είχα επικοινωνήσει καθόλου προσωπικά μαζί τους.

Είχα ασχοληθεί με τα διοργανωτικά και είχα απορροφηθεί τόσο που εκ των υστέρων συνειδητοποίησα ότι δεν είχα  καθόλου συγκεκριμένες προσδοκίες σαν συμμετέχουσα.Κάθισα λοιπόν και άκουσα...

Kithairona's front & lee

Χτές 22/9 πετάξαμε στον Κιθαιρώνα, μια από τις τελευταίες -για μένα - καθημερινές πτήσεις της σεζόν. Αρκετή ένταση αλλά κράτησε ως αργά ψηλά τους πιλότους , μέχρι που νύχτωσε! Από νωρίς στην απογείωση, όπως πάντα μέρες με δυνατό μετεωρολογικό, συζήτηση για το ύψος που μπορούσαμε να πάμε και για τα θρυλικά υπήνεμα του βουνού που όπως φαίνεται συχνά "παγιδεύει" τους πιλότους και τους περνάει πίσω...Έξω λοιπόν και μπροστά και όχι πολύ ψηλά ήταν η συμβουλή 

των τοπικών για κάτι τέτοιες μέρες.   

My boys flew today!!! (Vgethi 9/9)